Rozdział 8

"Prawda"

Zaczął się listopad, a Hermiona wciąż nie mogła odwiedzić swoich rodziców. Jej tato wciąż leżał w szpitalu, tylko matka wróciła do domu. Hermiona napisała do niej list, a w odpowiedzi dostała tylko

Nie mogę ci zbyt wiele napisać - listy mogą być przechwytywane. Niedługo się spotkamy.

Kocham cię,

Mama

Hermiona była wściekła za te wszystkie tajemnice.Tak samo na Dumbledore'a, który nagle zrobił się bardziej tajemniczy i wyznał jedynie, że jej ojciec jest w złym stanie.

Co to w ogóle ma znaczyć ? Hermiona była wściekła i nie wiedziała, co ma ze sobą zrobić. Jedyne co jak do tej pory poprawiło jej humor to spotkania z Revisem.

Ich pierwsza randka była całkiem zwyczajna - spotkali się o omówionej porze pod Wielką Salą, a potem wyszli przespacerować się po błoniach, aż pod jezioro.

Wpierw czuła się nieswojo w towarzystwie Ślizgona, potem jednak zmieniła o nim zdanie. Chłopak wydawał się być najprzyjaźniejszym i najmilszym Ślizgonem jakiego kiedykolwiek spotkała. Czuła, że naprawdę go lubi i trochę ją to przerażało. Cały czas jednak miała się na baczności -wychowankom Snape'a nigdy nie można ufać.

Kolejnym razem, spotkali się w bibliotece - Hermiona zaczęła opowiadać trochę więcej o sobie, z czego Revis był bardzo zadowolony.

-Spędzam tu mnóstwo czasu - powiedziała cicho i niepewnie.

-Lubisz czytać ? -zapytał z uśmiechem.

Ona zmarszczyła brwi i powiedziała :

-Uwielbiam. Uważam, że książki to niekończąca się skarbnica wiedzy.

-Skończyłaś już tamte swoje badania?

Dziewczynę zaskoczyło to, że pamiętał. Pokiwała tylko głową i pokazywała mu swoje ulubione książki. Chłopak siedział, patrzył na nią i uśmiechał się - jakby to był mechanizm jego bytu.

To dosyć nietypowe dla Gryfonki, ale pierwszy raz to ona bez przerwy mówiła. Nie przeszkadzało mu to- słuchał uważnie, w pełnym skupieniu. Hermiona nawet nie musiała go sprawdzać.

Dziewczyna wydawała się być całkiem szczęśliwa, Harry i Ron wpierw okazali swoje niezadowolenie z wyboru Gryfonki, ale kiedy im go przedstawiła zmienili zdanie. Co prawda, Harry wciąż był czujny i powiedział jej kiedyś:

-Uważaj na niego, Hermiono. Mam złe przeczucia...

Hermiona speszyła się - to, że ktoś jest dla niej miły, wprawiało go w... jak to ujął " złe przeczucia"

Nawet obchody z Malfoyem stały się całkiem znośne- czasami próbował jej dokuczać, ale zbyt zajęta była myślami nad  Revisem, żeby się tym przejmować. Ona szła w ciszy i Malfoy też.

Potem zaczęło się z nim coś dziać i nawet Hermiona musiała to zauważyć - zrobił się blady ( jeszcze bledszy niż ostatnio), a cienie pod oczami pogłębiły się i stawały się coraz bardziej widoczne. Czuła, że coś się dzieje, ale nie miała nawet pojęcia co. Wyczuwała jego niepokój, zdenerwowanie i zmęczenie.

Nie miała odwagi zapytać go o co chodzi i była pewna, że wykpiłby ją. Została skazana na domysły.

Po wyjątkowo ciężkim tygodniu  nauki i okropnych sprawdzianów, Hermiona postanowiła sobie odpocząć. Nawet przełożyła odrabianie lekcji na niedzielę, do czego nie była przyzwyczajona.

Kiedy w ów zimniejszy piątek listopada, siedziała przy kominku i patrzyła jak Harry przegląda książkę do Eliksirów Księcia Półkrwi, ktoś wszedł do Pokoju Wspólnego i podszedł pod nią.

-Hermiona Granger ?

Gryfonka podniosła wzrok i napotkała wysoką, ciemnowłosą dziewczynę, najprawdopodobniej z siódmej klasy.

-Tak…

-Jakiś chłopak na ciebie czeka pod portretem…

Hermiona zmarszczyła brwi, ale podniosła się tylko i wyszła przez dziurę za portretem.

-Cześć !- powiedział Revis z uśmiechem, gdy tylko ją zobaczył.

Miał na sobie ciemne dżinsy i wyjątkowo ładny bordowy sweter. Jego włosy leżały w totalnym nieładzie, aż Hermiona miała ochotę rzucić jakąś kąśliwą uwagę.

-Hej – odpowiedziała.

-Zastanawiałem się, czy nie masz ochoty na spacer.

-Jest bardzo zimno – mruknęła i przeszył ją dreszcz.

Widać było, że chłopak nie da za wygraną. Przeczesał włosy i podszedł bliżej:

-Myślałem o spacerze po zamku.

-Och…Jasne.

Tak więc Hermiona zostawiła marzenie o ciepłym kominku i miękkim fotelu, zamieniając je na Revisa.

Przez chwilę szli w ciszy. Widać było, że ma ochotę coś powiedzieć, więc Hermiona uśmiechnęła się zachęcająco.

-Jak się czujesz? No wiesz, z tym wszystkim?

Jego głos był miękki i ostrożny. Hermiona wbiła wzrok w dłonie, nie przestając iść. Rzuciła mu jedynie szybkie spojrzenie, lecz widząc powagę w jego oczach skupiła się na skubaniu swojego sweterka.

Po dłuższej chwili odpowiedziała:

-Boli mnie jedynie ta niewiedza.

Nie miała ochoty na rozczulanie się na swoimi uczuciami i strachem.  Coś powstrzymywało ją od wyznań dla Ślizgona. On dotknął jej ręki i Hermiona chcąc nie chcą musiała się zatrzymać.

-Wiesz, że jestem z tobą. Jeśli coś się stanie, zawsze możesz mi powiedzieć…

Hermiona unikała jego oczu jak ognia, w końcu jednak dotknął jej podbródka tak, że musiała w końcu na niego spojrzeć.

-Naprawdę bardzo cię lubię, Hermiono.

Jego wargi lekko musnęły jej usta. Kiedy zauważył, że się nie opiera, przysunął się jej bliżej i zatopił ręce w jej długich, rozpuszczonych włosach.

Co się ze mną dzieje ? – zapytała się w myślach dziewczyna.

Przez kolejny tydzień nikt nie mówił o niczym innym, jak o Hermionie i Revisie. Dziewczyna musiała przyznać rację Harry’emu – to okropne uczucie, kiedy wszyscy cię tak obgadują, patrzą na ciebie z ukosa i szepczą, kiedy ich miniesz.

Revis widawał się nie rozumieć zdenerwowania Hermiony, a wręcz był  zachwycony tą całą sytuacją.  Hermiona nie była wstanie odpowiedzieć sobie na pytanie czy to co robi jest dobre… Owszem była szczęśliwa i to bardzo- za każdym razem kiedy ją całował, przytulał lub patrzył „tym wzrokiem” Hermiona czuła miłe ciepło na sercu. Nie była jednak pewna czy to jest miłość. Nie czuła tego.

Kiedy rozpoczął się grudzień i o dziwo od razu zaczął sypać śnieg, ich spacery zrobiły się  coraz rzadsze. Chłopak był na nią trochę zły za to, że jak to mówił „olewa go”.

W niedzielę miał być wyczekiwane przez wszystkich wyjście do Hogsmeade. Hermiona umówiła się już z Revisem i jedyne co stało jej na drodze to ostatni w tym tygodniu patrol z Malfoyem.

Był zimny, sobotni wieczór, kiedy Hermiona wybiegła z Wieży na obchód. Zastanawiała się czy w drugim semestrze też będzie z Malfoyem w parze.

Idąc, zastanawiała się czy nie zmarznie – założyła lawendową koszulę, która była wykonana z wyjątkowo cienkiego materiału. Kiedy patrzyła jak śnieg pruszy za oknami, zadrżała z zimna i o mało co nie wróciła do Wieży, żeby się przebrać.

Kiedy w końcu doszła do miejsca spotkań, zobaczyła, że Malfoy już nia nią czeka. Stał jak zwykle oparty o jedną ze ścian, a jego wzrok wbity był tajemniczo w podłogę. Nie odezwał się ani słowem, kiedy pod niego podeszła. Po prostu odepchnął się i zaczął iść ich zwykłą drogą. Dogoniła go i szli ramię w ramię. Na początku było spokojnie, potem musiała zarekwirować jednemu pierwszakowi pudełko mini-fajerwerek, które na pewno kupił u Freda i George’a. Malfoy przystanął jedynie i patrzył jak Hermiona próbuje wytłumaczyć dzieciakowi dlaczego to jest niebezpieczne i niedozwolone.

Kiedy szli już po drugim piętrze, a dookoła było całkiem spokojnie, Hermiona odezwała się do Malfoya:

-Coś ty taki dzisiaj milczący. Żadnych wrednych uwag ? Skończyły się żarty o mugolach ?

Spojrzała na niego, ale jak zwykle nie mogła nic odczytać z jego twarzy.

-Moje życie nie kręci się wokół ciebie – odpowiedział tonem bez wyrazu.

Szli dalej i w pewnej chwili Gryfonka poczuła jego wzrok na sobie. Odwróciła się i wtedy on się zatrzymał.

-O co ci chodzi?

Lekko odchylił rąbek jej koszuli przy szyi i przyjrzał się jej.

-Co ty robisz?- próbowała go odepchnąć, ale złapał ją za nadgarstek.

-Biłaś się z kimś ?- zapytał całkiem poważnie.

Jego oczy przejechały uważnie po jej szyi. Hermiona wybuchnęła śmiechem .

-Słucham?

-Na szyi masz ślady. Ktoś próbował cię udusić ? A może „przegięliście” z Revisem ?

Hermiona odsunęła się od niego przerażona. Patrzył na nią beznamiętnie, a ona złapała się za szyję.

-Nie mam pojęcia o czym mówisz – powiedziała zaciekle.

-A te ślady na nadgarstkach? – zapytał, a w jego oczach zobaczyła dziwny blask. – Masz na nich cienkie blizny po ranach ciętych.

Dziewczyna spojrzała w dół i ku jej zaskoczeniu było tak jak mówił.

-Wygląda na to, że masz jakiegoś wroga - i to nie jestem ja.

-Przestań ! - warknęła.

Chciała powiedzieć coś jeszcze - jakoś zaprzeczyć, ale nie była pewna swojego głosu.

Zaczęła się cofać, aż w końcu pobiegła do łazienki. Rzuciła się do lustra i odchyliła koszulę.

Na szyi miała ciemne siniaki i kilka jasnych blizn. Spojrzała jeszcze raz na swoje ręce i poczuła, że robi jej się ciemno przed oczami.

Co się dzieje ? Jak to możliwe, że wcześniej ich nie zobaczyła?

Poczuła, że drży. Objęła się rękami i wybiegła z łazienki. Malfoy stał oparty o ścianę. Kiedy ją zobaczył, rzucił jej krótkie, przelotne spojrzenie i powiedział:

-Czyli możemy uznać, że obchód jest zakończony?

Jego głos był lodowaty. Hermiona spojrzała na niego z nienawiścią i warknęła:

-Jasne, możesz już iść.

Sama poszła w drugą stronę. Musiała znaleźć Harry’ego… nie, on teraz jest u Dumbledore’a. To może Ron… ale on jest pewnie z Lavender. Odkąd zaczęli ze sobą chodzić, cały czas spotykają się gdzieś po kątach i całują.

Hermiona nagle zorientowała się, że nie ma nawet do kogo iść. Nie ma osoby, z którą mogłaby się podzielić swoimi problemami. Nie ma nikogo, kto mógłby jej pomóc…

W pewnym momencie na kogoś wpadła.

-Ginny! –pisnęła zaskoczona.

Pod wpływem impulsu przytuliła przyjaciółkę i szepnęła jej do ucha:

-Tak się cieszę, że jesteś !

-Hermiono, co się stało?

Gryfonka odsunęła się od Weasley i szepnęła:

-Nie wiem, Ginny. Nie wiem co się ze mną dzieje.

Siedzieli wszyscy razem przy kominku. Ron z tej okazji nawet pozbył się Lavender. Harry powstrzymał się od opowieści nad lekcjami u Dumbledore'a - jego przyjaciółka była ważniejsza.

Dziewczyna opowiedziała im o tym, jak na obchodzie Malfoy zauważył tajemnicze ślady na jej ciele. Wpierw Ron pienił się ze złości, że pozwoliła mu się dotknąć, ale potem powiedział:

-On ma rację. Spójrzcie na te siniki.

Ginny powiedziała, że po tym jak spotkała Hermionę na korytarzu, poszły do łazienki i odkryły, że na plecach ma również kilka siników, jakby ktoś uderzył ją czymś mocno.

-Wygląda to na poważną sprawę.

-Ale ja nie... nie robiłam nic niebezpiecznego... nikt mnie nie zaatakował. Nikt mnie nie dusił - Hermiona łkała, mając problemy z mówieniem.

Harry objął ją lekko, a dziewczyna zaszlochała głośniej.

-Może trzeba powiedzieć dla...- zaczęła Ginny.

-Nie, nikomu nie możecie powiedzieć. Zrozumieliście? Nikomu!- pisnęła Hermiona.

Wszyscy zastygli w ciszy. Hermiona ukryła twarz w dłoniach.

A w głowie miała tylko pytanie : jak... ?

***

Nie miała wielkiej ochoty na ten wypad do Hogsmeade, ale nie mogła wystawić Revisa. Spotkali się przed szkołą, gdzie profesor McGonagall zbierała pozwolenia od młodszych uczniów i prosiła by jeszcze poczekać na wyjście.

-Wyjdziemy wszyscy razem ! - próbowała przekrzyczeć harmider.

Revis złapał Hermionę za rękę i powiedział:

-Co jest, kotku?

Hermiona przyjrzała się jego szarym oczom. To w nich między innymi się zakochała. W jego szarych, głębokich tęczówkach.

-Nic...-mruknęła.

Nagle przypomniała sobie kogoś innego, kto ma również szare oczy. Musiała się przytrzymać Revisa, żeby nie upaść.

-Jak minął obchód? Myślałem o tobie... chciałem cię nawet odbić temu wstrętnemu Malfoyowi.

Hermiona przełknęła głośniej ślinę. Nie mówiła nic  Gerverowi o wczorajszych odkryciach. Złapał ją mocniej za rękę.

-Hermiono, wszystko w porządku?

Nagle wszyscy zaczęli iść i Hermiona z ulgą podążyła z tłumem do Hogsmeade. Revis czasami rzucał jej podejrzliwe spojrzenia, ale nieudolnie go ignorowała.

Kiedy w końcu doszli do Hogsmeade, każdy poleciał w inną stronę. Widziała jak Harry i Ron rzucają jej szybkie spojrzenia, a potem wchodzą do Zonka.

Wiatr zawiał silniej i Hermiona objęła się rękami. Revis obrócił ją ku sobie.

-Zimno ci? Może się ogrzejemy.

Hermiona spojrzała na jego twarz - młoda, pełna energii, ale nieco zaniepokojona.

-Ja...

Nagle ktoś go mocno potrącił.

-Ups!  - to był Zabini.

Widziała, że obok niego stał Malfoy, ale nawet nie zwrócił na nią uwagi. Zajęty był szeptaniem czegoś do ucha Pansy. Ta natomiast chichrała się jak idiotka i patrzyła na Granger z wyższością.

-Ooch, kogo my tu mamy! Nasze słodkie papużki - Zabini uśmiechnął się lekko i idąc potrącił również Hermionę.

-Chodź, nie mamy czasu na szlamowate towarzystwo - powiedział kpiąco Malfoy.

Wydawało jej się, że usłyszała słowo " szlama " jak przechodzili obok niej. Malfoy nie zaszczycił jej nawet spojrzeniem.

Zakręciło jej się w głowie i znów przytrzymała się Revisa.

-Wstrętne typki, współczuje tym, którzy są z nimi w klasie.

Hermiona zamarła. Popatrzyła na chłopaka przerażona. On patrzył na nią jakoś inaczej - groźnie. Gryfonka powiedziała:

-Mówiłeś, że jesteś szóstoklasistą...

Nie mogła uwierzyć, że o tym zapomniała. Nie mogła uwierzyć, że była tak głupia i tak zamydlił jej oczy.

Jestem Revis Gerver... szóstoklasista.

Jak mogła nie zauważyć, że nie ma go nigdy wśród Ślizgonów z szóstej klasy... że nie ma go na wspólnych lekcjach. Jak oni wszyscy mogli nie zwrócić uwagi na to kim jest Revis. Nigdy nie mówili o Hogwarcie... o lekcjach też rzadko.

Hermiona mało co nie upadła, gdy zorientowała się o co w tym wszystkim chodzi. Jej mózg pracował na zwiększonych obrotach, a  Revis uśmiechnął się tylko i powiedział:

-Jesteś dobra- powiedziawszy to na wpół zaciągnął ją w jakiś pusty zaułek za sklepem.

Nie miała szansy krzyknąć - głos zamarł jej gardle. Próbowała się wyswobodzić z żelaznego uścisku, ale nie mogła.

W końcu przyparł ją do lodowatego muru i spojrzał na nią wzrokiem pełnym nienawiści. To nie był już ten chłopak, który mówił, że ją lubi... że podoba mu się jak czyta...chłopak, który trzymał ją za rękę, kiedy się czymś denerwowała. To był zupełnie ktoś inny.

-Chociaż myślałem, że zorientujesz się wcześniej. Dałaś mi, kotku kilka tygodni świetnej zabawy.

Hermiona zamarła. Przybliżył się jeszcze bardziej, co bardzo jej się nie podobało.

-Dlaczego to robisz? - wyszeptała.

-Chyba na złość. Na złość tobie, Potterowi, Malfoyowi... wszystkim. Byłaś taka łatwa... podatna na manipulacje.

Hermiona musiała sobie przypomnieć jak się oddycha, gdyż przez dłuższą chwilę wstrzymywała oddech.

-Potem ty zaczynałaś się stawiać, raz nawet uciekać. Domyśliłaś się skąd te siniaki ? Za każdym razem jak nie dawałaś mi się pocałować albo zaczynałaś coś podejrzewać... Ech, a potem musiałem po prostu wymazywać ci pamięć. Jestem zdziwiony, że tak późno się zorientowałaś.

Dziewczynie zakręciło się w głowie.

-Puść mnie ! - krzyknęła.

Zaśmiał się tylko.Jedna dłoń przytrzymywała ją, a druga z wolna wodziła po ciele.

-Tak ci się to podobało kiedyś, nieprawdaż ? - zaśmiał się ponownie, tym razem ciszej.

Hermiona poczuła, że rozpina jej kurtkę.

-Zostaw mnie albo pożałujesz.

Jej różdżka była w tylnej kieszeni... gdyby tylko udało jej się wyswobodzić dłoń...

Revis chyba zrozumiał co chce zrobić, bo uderzył ją mocno w twarz.

-Prędzej czy później bym z tobą zerwała. Byłeś beznadziejny - każde słowo cedziła z wyjątkową zawziętością.

-Nie pozwoliłbym ci ze mną zerwać.

Nagle poczuła jego dłoń pod swoją bluzką i z całych sił próbowała go odepchnąć. On jednak wciąż napierał. Po policzkach spłynęły jej łzy.

-Harry cię zabije - wiedziała, że tylko rozmowa jest w stanie ją wybawić.

-Potter? Próbujesz mnie przestraszyć? Jesteś naprawdę żałosna.

Nie mogła wytrzymać... jego dłonie... Chciała krzyknąć, zrobić cokolwiek.

Nagle usłyszała zimny głos. To nie był to zimno, do którego się przyzwyczaiła - to ton, który potrafił zabić. Lodawaty, wściekły...

-Zostaw ją, Gerver.

Revis odsunął się powoli od Hermiony. Zaskoczona zauważyła, że wciąż się uśmiecha.

-Przyszedłeś ratować damę w opałach, Malfoy? Co cię ona obchodzi ? To szlama.

Skąd on się tu wziął ? Jeszcze kilka minut temu widziała jak poszedł z Pansy i Zabinim w stronę Miodowego Królestwa.

-Ona mnie nic nie obchodzi, Gerver. Raczej denerwujesz mnie ty.

Hermiona oddychała szybko i przerażona patrzyła na Revisa. On jednak uśmiechnął się i odwrócił się ku Hermionie. Dotknął jej policzka, ale tym razem odepchnęła brutalnie jego rękę. Wciąż był pogodny, kiedy mówił:

-Nie skończyłem z tobą.

Odwrócił się i odszedł przypadkowo trącając Malfoya. On jednak nie popuścił tego, odwrócił się z różdżką w ręku. Co zaskakujące Revis także wyjął różdżkę i krzyknął:

-Dręt...

-Protego!

Malfoy najwidoczniej zdenerwował się, że Revis pierwszy zaatakował, bo wykrzyknął :

-Petrificus totalus !

Hermiona wydała z siebie głuchy okrzyk, kiedy Revis padł jak długi na ziemię. Nie wiedziała czy tylko jej się wydaje - ale Malfoy się uśmiechał.

W końcu odwrócił się w jej stronę i znów przybrał beznamiętny wyraz twarzy.

-Czy ty musisz być taką idiotką? - wycedził.

-S-słucham?- zapytała zaskoczona.

Potem przypomniała sobie, że stoi na ziąbie w rozpiętej kurtce. Zarumieniła się i zsunęła bluzkę na dół i zapięła kurtkę.

-Zawsze musisz się wpakowywać w kłopoty?

-To moja wina, że mi wymazywał pamięć, a teraz mnie zaatakował ? - zaperzyła się Hermiona.

Przewrócił oczami i złapał ją dość brutalnie za rękę i pociągnął za sobą.

-Puść mnie !

-Zamknij się ! Zaraz zleci się tu całe Hogsmeade !

-A co z nim? -zapytała, gdy mijali Revisa, leżącego na ziemi.

-Nie wiem, nic mnie to nie obchodzi.

Wyszli w końcu z zaułka, Malfoy ją puścił i spojrzał na nią.

Tak bardzo chciałabym wiedzieć co sobie teraz myśli - pomyślała.

-Ogarnij się, Granger. Następnym razem może ci się tak nie poszczęścić.

Powiedział to i odwrócił się, chcąc odejść.

-Draco...

Zamarł. Hermiona sama zdziwiła się, że nazwała go po imieniu. Powoli odwrócił się i popatrzył na nią jakoś... inaczej. Nie było w tym żadnej kpiny, złośliwości, zdenerwowania.

-Dziękuję.