Rozdział 2

"Pierwszy patrol"

Hermiona nie mogła długo zasnąć tej nocy. Po głowie wciąż krążyły jej słowa Malfoya. Próbowała je odgonić, myśleć o czymś innym, ale i tak powracały.

Sposób w jaki wypowiadał jej nazwisko... Granger. Przeciągał „r” i w niesamowicie złośliwy sposób, sprawił, że zabrzmiało to niemal jak obraza.

Co z nim było nie tak ? -myślała zasypiając.

Następnego dnia wstała bardzo wcześnie i usiadła na parapecie. Zaczęła przyglądać się pięknemu słońcu, które rzucało pierwsze promienie na błonie.

Hogwart.

Była taka szczęśliwa, że w końcu tu wróciła. Rozpromieniona złapała za szaty i pobiegła się przebrać.

Była jedną z pierwszych osób w Wielkiej Sali. Wzięła do ręki notes i zaczęła bazgrać jakieś notatki, czytając „Przez wieki z czarownicami”.

Nagle poczuła, że ktoś jej się przygląda. Powoli uniosła wzrok i rozejrzała się dookoła. Przy stole Ślizgonów, siedział ciemnowłosy chłopak. Miał bardzo wyraziste zielone oczy i uwydatnione kości policzkowe.

Na policzku miał cienką, bladą bliznę, która wzbudziła w niej dreszcze. Wróciła wzrokiem do książki i zaczęła wertować strony. Sięgnęła ręką do szklanki, w której była woda i już miała upić łyk, kiedy ktoś wybił jej szklankę, a ta upadła na ziemię i pobiła się. Zaskoczona odskoczyła od chłopaka, gdyż zauważyła, że to ten sam Ślizgon, który jej się przed chwilą przyglądał.

-Co ty wyprawiasz? - zapytała nieco niegrzecznie.

Chłopak jednak uśmiechnął się krzywo i powiedział powoli :

-Przepraszam.

Obrócił się na pięcie i odszedł. Hermiona zamarła ze zdziwienia. W końcu ocknęła się i wyciągnęła różdżkę.

-Reparo ! - szepnęła w stronę odłamków szkła.

Kiedy w końcu do Wielkiej Sali przyszli Harry z Ronem, Hermiona stwierdziła, że musi koniecznie odwiedzić bibliotekę. Zostawiła lekko zdezorientowanych przyjaciół przy stole i sama wybiegła z sali. Na korytarzu złapała ją jednak profesor McGonagall.

-Panno Granger ! Mam do pani sprawę.

Hermiona przystanęła zaciekawiona i spojrzała na srogą nauczycielkę.

-Wiem, że to dopiero pierwszy dzień, ale muszę ci przypomnieć o obowiązkach prefekta. Zostałaś w tym roku przydzielona do obchodów na drugim piętrze. Będziesz miała towarzystwo – wydaje mi się, że również tam została przydzielona panna Parkinson.

-Świetnie -mruknęła ledwo dosłyszalnie Hermiona.

McGonagall spojrzała na nią karcąco, ale dziewczyna pokiwała głową i powiedziała:

-Oczywiście, profesor McGonagall.

-O 20 na drugim piętrze. Proszę plan, panno Granger.

Hermiona przyjęła plan lekcji i odeszła od nauczycielki.

Świetnie. O niczym innym nie marzyła jak o patrolowaniu korytarzy z Pansy Parkinson. Drugą, po Malfoyu, najgorszą osobą w tym zamku.

Na chwilę zajrzała do biblioteki, a potem podbiegła do dormitorium, żeby zabrać potrzebne książki. Dzisiaj miała dwie lekcje eliksirów, historię, OPCM i zielarstwo. Była szczerze zaciekawiona faktem, iż w końcu Snape objął stanowisko nauczyciela OPCM.

Wiedziała jednak, że dzięki temu, jej oceny jeszcze bardziej się pogorszą. Snape jej nienawidził – może nie tak bardzo jak Harry'ego, ale również zawsze robił jej na złość.

-Zgadnij kto to – usłyszała czyjś głos.

Ktoś zasłonił jej oczy. Poczuła charakterystyczny truskawkowy zapach, a przed oczami mignęły jej rude włosy.

-Hmm... Crabbe?

-SŁUCHAM ? -krzyknęła.

Oczywiście wiedziałam, że to Ginny. Przyjaciółka zabrała ręce i pociągnęła mnie za sobą.

-Wiesz, że masz minutę, żeby dotrzeć do klasy Binsa? - zapytała.

-Skąd wiesz, że mam teraz Historię?

Ginny prychnęła.

-Widziałam Rona.

Weasley podprowadziła Hermionę pod klasę i mruknęła.

-Uuu, uważaj bo na tego typa z przodu.

Granger odwróciła się i zrozumiała o co chodzi przyjaciółce. Gdzieś w kącie siedział Malfoy i pisał coś na jakiejś kartce. Kiedy zauważył, że mu się przyglądają wstał i podszedł do nich.

-Jakiś problem?

Ginny zmierzyła go krytycznym spojrzeniem.

-Z tobą ? Zawsze.

Malfoy uśmiechnął się kpiarsko i schował kartkę do torby.

-Jakaś ty się Weasley pyskata zrobiła. Kto by pomyślał? Może powinnaś uważać na to co mówisz... Szczególnie, gdy twój ojciec może wylecieć z Ministerstwa.

-Nie słuchaj go- powiedziała Hermiona i chciała odejść.

-Nie wierzysz w to, Granger? Czy może chcesz oszczędzić temu rudzielcowi przykrości? W obu przypadkach robisz źle... bo wiedz, że nie odpuszczę tego co zrobiliście mojemu ojcu - warknął.

Iskry z jego oczu, atakowały Hermionę.

-Szlamy nie powinny skakać do ludzi...

-Lepiej urodzonych? - przerwała mu Hermiona. - Bo chyba nie miałeś zamiaru powiedzieć „lepszych”? Jesteś nikim, Malfoy i nie masz prawa nam grozić.

Wyminęła go i weszła do klasy. Profesor Bins spojrzał na nią zaskoczony i zapytał:

-O której zaczyna się lekcja, panno Greger ?

-Granger. Wiem, profesorze. Przepraszam. Mogę usiąść?

Duch wydawał się być zbity z tropu, ale pokiwał głową i wrócił do swoich notatek. Harry spojrzał na przyjaciółkę i szepnął:

-Gdzie byłaś ? Nigdy się nie spóźniasz...

Hermiona ociągała się z odpowiedzią.

-Spotkałam Ginny i jakoś tak wyszło...

W pewnym sensie była to prawda, ale Gryfonka i tak czuła się okropnie, że nie wyjawia wszystkiego Harry'emu. Ron siedział nieopodal i z otwartą buzią patrzył na Lavender Brown. Hermiona poczuła się lekko dotknięta, że nawet nie zauważył jej przybycia, więc z cichym prychnięciem, odwróciła się i udawała, że słucha profesora Binsa.

Lekcje minęły w miarę bezproblemowo. McGonagall jak zwykle straszyła ich egzaminami i ostrzegała, że w tym roku będzie dużo trudnego materiału. Hermiona przez wakacje zdążyła zapoznać się z książkami do szóstej klasy, więc wiedziała czego się spodziewać.

Na lekcji profesora Slughorna było dużo pracy, gdyż ważyli niezwykle trudne eliksiry. Zaskakujące było to, jak dobrze poradził sobie Harry. Hermiona oczywiście cieszyła się, że wygrał ich mały konkurs, ale i tak poczuła, że coś jest w tym nie tak.

Wieczorem wyruszyła na umówione miejsce, gdzie razem z Pansy miała patrolować korytarze. Gdy doszła na drugie piętro, rozejrzała się dokoła. Pansy nigdzie nie było, natomiast o jedną ze ścian przy jakiś drzwiach, opierał się Draco Malfoy.

Hermiona zmierzyła go nienawistnym spojrzeniem i dumnie unosząc brodę, zapytała:

-Co ty tu robisz, Malfoy?

-Stoję.

Hermiona prychnęła:

-Jesteś nadzwyczaj błyskotliwy.

-To chyba nazywa się „cechą Malfoyów”.

-Gdzie Parkinson ?

Malfoy wzruszył ramionami i powiedział:

-Snape przydzielił ją gdzieś indziej. Chyba na złość McGonagall... Więc jesteś skazana na mnie.

-Co ? - zapytała głupio.

Malfoy uśmiechnął się szelmowsko i mruknął:

-Wiem, Granger. Będą kupować mi kwiaty z wyrazem współczucia.

-Niby czemu?

-Nawet patrol korytarzy z tobą musi byś cholernie beznadziejny.

Hermiona poczerwieniała ze złości, ale w głowie powtarzała sobie, żeby nie dać się sprowokować.

-Uwierz, dla mnie też nie będzie to miła część dnia.

Malfoy ziewnął, udając znudzonego.

-O nie, już zaczęłaś przynudzać. Skończymy to ? Chciałbym jak najszybciej sobie stąd iść.

Hermiona miała się odciąć, ale zrezygnowała i kiwnęła głową. Szli razem korytarzem i nie odzywali się do siebie. Dziewczyna zerknęła przelotnie na Ślizgona.

Miał na sobie białą koszulę, lekko poluzowany krawat i ciemne spodnie. Ale wszystko to świetnie ze sobą wyglądało. Był cały blady i miał sińce pod oczami. Wyglądał na chorego, chociaż tak się nie zachowywał.

Mieli przejść przez całe drugie piętro 4 razy, sprawdzić czy klasy są pozamykane i czy wszystko jest w najlepszym porządku. Widać było, że Hermionie zależy na jak najszybszym zakończeniu patrolu. Chciała uciec od znienawidzonego Ślizgona.

Nagle zauważyła, że ktoś szybko biegnie w ich stronę. Byli to Dean i Seamus i trzymali coś w rękach. Krzyczeli coś głośno, ale dziewczyna nie mogła zrozumieć o co im chodzi. W końcu wypuścili coś z rąk i uciekli pośpiesznie. Hermiona zdołała tylko spojrzeć na małe zawiniątko, kiedy eksplodowało małymi fajerwerkami. Pudełko zaczęło mocno wybuchać- coś poszło nie tak. Nagle dziewczynę odrzuciło do tyłu i uderzyła głową o podłogę. Nie wiedziała co się dzieje, a przed oczami widziała tylko czarne plamy.

Usłyszała głośny huk, poczuła zapach dymu i zdezorientowana starała się podnieść. W końcu fajerwerki ucichły i Hermiona otworzyła oczy. Leżała na ziemi, a nad nią stał Malfoy.

-Co ty wyprawiasz, Granger ? Wstawaj, nie mam czasu, żeby czekać, aż sobie poleżysz na ziemi.

Dziewczyna jęknęła. Już wolała oglądać czarne plamy niż buźkę Malfoya.

-Uderzyłam się w głowę przez ten wybuch, debilu. - mruknęła.

-Tak? A myślałem, że ty tak zawsze padasz na ziemię i leżysz w bezruchu przez kilka minut.

Przymknęła oczy, wsparła się na łokciach i wstała. Za szybko – przed oczami znów zrobiło jej się ciemno. Już miała upaść, kiedy poczuła, jego rękę oplatającą jej nadgarstek. Przytrzymał ją z taką łatwością, jakby nic nie ważyła.

Wyostrzył jej się obraz i zobaczyła, że stoją zbyt blisko siebie. Speszona, odsunęła się i szepnęła:

-Dzięki.

-Wow, Granger mi dziękuje.

-Nie przyzwyczajaj się.

-Nie zamierzam.

Hermiona pokręciła tylko głową i odeszła do Wieży Gryffindoru. Starczy tych patroli i Malfoya na dzisiaj. Ma ważniejsze sprawy na głowie ! W szczególności guza.

Gdy weszła do Pokoju Wspólnego, wszyscy zajęci byli rozmowami lub odrabianiem pracy domowej. Hermiona poczuła ulgę, że swoją ma już za sobą. Nagle podbiegł do niej Ron.

-Hej, Hermiono... -zaczął słodkim tonem.

-Czego chcesz ? - mruknęła z udawaną złością.

-Bins... wypracowanie...daj spojrzeć - mówił urywkami.

Hermiona była zbyt zmęczona, żeby się opierać, więc po prostu się zgodziła. Marzyła, żeby się położyć, odpocząć i oddać się swoim myślom. 

Weszła do dormitorium. Było pusto, żadna z dziewczyn nie zdecydowała się pójść spać. Hermiona odsunęła kotary z łóżka i wystraszona zauważyła, że na jej pościeli została wypalona litera S.  Przerażona zbiegła na dół i złapała Harry'ego za rękę.

Powiedziała mu, co zobaczyła na łóżku. Potter zrobił zmartwioną minę.

-Może ktoś stroi sobie z ciebie żarty ? Co to w ogóle ma znaczyć, to "S " ? 

Hermiona przyjrzała się jego oczom, schowanym za owalnymi okularami.

-A jak myślisz, Harry? S jak "szlama".

Ron siedział przy kominku i czytał pracę Hermiony. Nie zawołali go, żeby mu o tym powiedzieć. 

-Ale kto mógłby to zrobić? To sypialnia dziewcząt, chłopaki nie mają do niej wstępu.

-Musi to być któraś z Gryfonek...

Hermiona zrobiła sceptyczną minę. Znała dziewczyny dosyć dobrze. Która z nich chciała by dopiec dziewczynie? Nie miała zbyt wielu wrogów wśród Gryfonów. Przynajmniej tak myślała.

-Muszę pójść z tym do McGonagall.

Harry skrzywił się - wiedziała, że nie lubił, kiedy latała ze wszystkim do nauczycieli.

-Harry ! Nie mogę tego odpuścić ! 

Potter nie odezwał się, więc Hermiona wybiegła z Wieży i znalazła McGonagall w swoim gabinecie. Opowiedziała jej co znalazła w dormitorium i po chwili, wraz z opiekunką domu, szły obejrzeć jej łóżko. W Pokoju Wspólnym zrobiło się tłoczno, każdy dowiedział się już co zdarzyło się Gryfonce. 

-Natychmiast spać! - krzyknęła McGonagall.

Wspięły się po schodach do sypialni dziewcząt i podeszły do łóżka Hermiony. Dziewczyna wskazała na pościel i krzyknęła głośno, gdy zobaczyła białą, czystą kołdrę, bez żadnych znaków. Zaczęła przewracać ją na wszystkie strony, ale "S" zniknęło. Spojrzała przepraszająco na McGonagall, ale nauczycielka pokiwała tylko zdziwiona głową i wyszła.

Hermiona opadła bezradna na łóżko -teraz każdy będzie myślał, że zmyśla. Do oczy napłynęły jej łzy, ale je powstrzymała.

"Jestem za silna na łzy " - pomyślała.