Prolog

„Dobro i zło muszą istnieć obok siebie, a człowiek musi dokonywać wyboru.”

Gandhi

Wysoka, smukła kobieta, ubrana w ciemny strój, rozglądała się nerwowo dookoła. W końcu znalazła ślepy zaułek i stanęła przy ścianie.

Padał deszcz, jej szata szybko zrobiła się mokra i ciężka. Odgarnęła mokre włosy z czoła i wyciągnęła różdżkę. Już miała coś powiedzieć, kiedy na drodze pojawiły się znikąd dwie postacie.

Kobieta zamarła i opuściła różdżkę. Deszcz utrudniał widoczność, więc podeszła w ich stronę.

Nie pomyliłaby ich z nikim innym na świecie. Te chorobliwie blade twarze, platynowe włosy i ciemne, drogie szaty... To muszą być Malfoyowie.

-Trochę wcześnie, ale... - zaczęła kobieta.

-Nie mamy czasu, Bella –warknęła Narcyza.

Bella zatoczyła się jak pijana i podeszła do siostry. Wskazała na jej ramie.

-Dla niego zawsze musisz znaleźć czas...

-Dość ! Mów czego chce.

Bella zachichotała, ukazując paskudne zęby. Odsunęła się od Malfoyów i zaczęła obchodzić ich dookoła.

-On chce jego. - powiedziała Bella, dotykając lekko Malfoya.

Narcyza zamarła. Przejechała przerażonym wzrokiem po swoim synu i wyszeptała:

-Nie...

-Tak, tak. Draco musi uratować honor rodziny. On ma dla niego bardzo ważne zadanie.

Mówiąc to, przyglądała się Draconowi i badała jego reakcje. Gdy to usłyszał, drgnął lekko, ale nie powiedział nic. Zachował spokojną i kamienną twarz. Bella zauważyła tylko ręce zaciśnięte w pięści. Nie mogła się nie roześmiać.

W końcu odwróciła się i chciała odejść, kiedy Narcyza złapała ją za ramię i obróciła w swoją stronę.

-Musi być jakiś sposób !

Bella wyrwała się jej i odsunęła.

-To zaszczyt, Cyziu. Zaszczyt ! Nie sądzę, żebyś kiedykolwiek to zrozumiała, ale...

-Zaszczytem jest zginąć? - zapytała Narcyza.

-Zaszczytem jest się poświęcić. Dla dobra ogółu...Chociaż – tu się zaśmiała- nie użyłabym słowa „dobra”.

Powiedziawszy to zniknęła, pozostawiając Dracona i Narcyzę w ciemnym zaułku. Stali tam jeszcze przez jakąś chwilę, potem matka chłopaka wyciągnęła różdżkę i powiedziała:

-Draco, sam musisz zdecydować...

-Zrobię to – przerwał jej syn poważnym tonem.

Kilka łez spłynęło po policzkach Narcyzy, ale jej wydawał się być nieczuły na ból matki. Myślał tylko o czekającym go zadaniu.

Czy mu podoła ?