Rozdział 13

„ Zaufaj mi”

Zamknęła oczy, a w głowie pozostał jej jeszcze obraz Malfoya stojącego na skraju polany. Chciała go zachować do końca. Jego wzrok, linię szczęki, bladość skóry i stoickie opanowanie.

Akurat w tej chwili nie myślała, że to jest złe. Nie myślała o tym, że nie powinna tak myśleć lub co powiedzieliby o tym inni. Bo w ten ułamek sekundy była pewna, czego chce.

Draco

Chyba przeszedł ją jeszcze nagły żal, że już nigdy nie wypowie tego imienia.

To trwało ledwie sekundę. Potem otworzyła oczy.

Revis stał wpatrzony w nią wściekle. Kolejny raz rzucił zaklęcie w jej stronę, ale smuga zielonego światła jedynie odbiła się od niewidzialnej ściany. Hermiona zrozumiała, że ów miejsce chronione z każdej strony potężnym zaklęciem. Rzuciła krótkie spojrzenie na Malfoya, który wydawał się wcale nie być zaskoczony. Wyciągnął różdżkę na Revisa. Ten odwrócił się i wycharczał wściekły:

-Oni nadchodzą. Już tu są...

Ślizgon jednym szybkim zaklęciem powalił Revisa na ziemię. Hermiona z zaskoczeniem cofnęła się o krok. Malfoy podniósł wzrok i spojrzał na nią przelotnie. Zimny wiatr wprawił ją o dreszcze, palce prawie zamarzły jej od mrozu, mimo wszystko dziewczyna zacisnęła mocno ręce na zegarku.

-Nie ma czasu Granger, on miał rację. Tamci nadchodzą.

-Kto?

-Ludzie, którym bardzo zależy na tym, co tak dzielnie trzymasz w dłoni.

Granger nie była pewna co o tym myśleć, ale z oddali usłyszała jakiś krzyk. Malfoy uśmiechnął się do siebie, jakby był zadowolony że miał rację.

-Nie oddam go.

Gdzieś z tyłu słyszała niepokojące dźwięki szamotaniny się z krzewami i wiedziała, że jest otoczona. Gdyby tylko miała różdżkę.

Malfoy powoli zbliżył się do granicy oddziaływania zaklęcia. Wbił w nią to swoje przerażające spojrzenie i odrzekł:

-Wiem gdzie możesz się schować.

-Nie ruszę się stąd. Poza kręgiem czeka mnie tylko śmierć.

-Zaufaj mi- odpowiedział trochę zniecierpliwiony.

Nie miała pojęcia dlaczego tak zmiękła po tych słowach. To po prostu się stało. Szybkim krokiem podeszła pod niego, cały czas mocno zaciskając rękę na zegarku.
-Jeśli odbiorą mi Anielski Zegarek, zabiję cię - warknęła.

-Mam nadzieję, że masz dobrą kondycję.

Złapał ją za nadgarstek i raptownie pociągnął w prawo. Biegli z całych sił, a za sobą słyszeli coraz głośniejsze krzyki. Hermiona tylko raz odwróciła się za siebie i zobaczyła ciemne postaci w oddali. Malfoy prowadził, odchylając wszystkie gałęzie i tarasując dla nich drogę. Dziewczynie brakowało tchu, wciąż myślała o prześladujących ją ludziach i w pewnej chwili omal nie upadła. Przytrzymał ją mocno i warknął:

-Uważaj !
Miała ochotę odpowiedzieć mu coś bardzo niemiłego, ale przecież mają pościg za swoimi plecami. To raczej absorbuje myśli. 

W końcu Malfoy puścił jej rękę i raptownie stanął, a Hermiona omal na niego nie wpadła.
-Co jest? 

-Widzisz to ? - zapytał, łapiąc łapczywie powietrze.

Granger rozejrzała się dookoła i w końcu dostrzegła coś przed sobą. Ukryta za wielkimi krzewami, znajdowała się całkiem spora jaskinia. Hermiona miała złe przeczucia, ale Malfoy już wszedł do środka, nawet się za nią nie oglądając. Gryfonka ze złością jęknęła, lecz podążyła za nim.

Dookoła nich panowała ciemność. Dziewczyna brnęła przed siebie, podążając jedynie za odgłosem kroków Malfoya. W pewnym momencie wszystko ucichło.

Granger przystanęła wystraszona. Miała już serdecznie dość tego, że nie może nic zobaczyć - wydawała się być otumaniona i całkowicie straciła orientację w terenie.

-Malfoy? - jej głos brzmiał niepewnie i utonął w czeluściach jaskini.

Znów zaczęła iść do przodu, ale tym razem powoli, dokładnie ważąc kroki.

-Malfoy! To nie jest śmieszne...- nie była pewna, czy cokolwiek w tym momencie, mogłoby być dla niej zabawne.

Kilka kroków do przodu i ... Hermiona nagle poczuła pustkę pod stopami. Nie zdążyła nic zrobić i czuła jak spada, lecz w tym momencie ktoś ją złapał. Krzyknęła, a on zasłonił jej ręką buzię. Trzymał zapaloną różdżkę, a jego twarz wyglądała jak zwykle przerażająco w ciemnościach. Mimo wszystko, Hermiona cieszyła się, że to właśnie on. Nie mogła walczyć z poczuciem ulgi.

Odsunęła jego rękę, ale miała wielką ochotę przy okazji go uderzyć.

-Czemu mnie zostawiłeś ?

-Musiałem sprawdzić teren.

Granger zmarszczyła z powątpiewaniem brwi. Nie wiedziała, co on zamierza, ale cały czas czuła na karku wrogów.

Znów ją zostawił i poszedł na przód. Tym razem widziała lekkie światło różdżki, co dodawało jej odrobinę pewności. Malfoy odwrócił się, zdziwiony, że za nim nie idzie.

-Nie mam ochoty cię niańczyć, Granger. Albo idziesz albo... radź sobie sama.

-Dlaczego? - zapytała cicho.

Przystanął. Cicho prychnął:

-Co : dlaczego?

-Dlaczego mi pomagasz ? Znowu ?

Malfoy obdarzył ją wrednym uśmieszkiem. Nawet w tak słabym świetle, widziała jego rozbawioną minę.

-Myślisz, że robię to dla ciebie? Przykro mi, jestem stracony. Jedyne o co w życiu dbam to : ja. I tym razem jestem egoistą, bo ratuję twoje życie, żeby uratować swoje.

-Co masz na myśli ? - jej głos nawet ją poruszył.

Niecierpliwie podszedł ku niej.

-Czy ty zawsze musisz wszystko wiedzieć?

-Taka po prostu jestem.

-Co byś powiedziała, Granger, jakbym przyznał, że między mną a Revisem były pewne spięcia...

-Nie zdziwiłabym się.

-Nie przerywaj! Tak czy inaczej, co byś powiedziała gdyby te „spięcia” sięgały, że tak powiem wspólnej piaskownicy? Revis to mój kuzyn, Granger. Kuzyn, którego powinienem zabić, ale tego nie zrobiłem. Przez ciebie. - Hermiona odsunęła się od niego.- Bo muszę cię niańczyć, inaczej on wygra, a ja nie dam mu takiej satysfakcji. Więcej ci nie powiem.

Już miał się odwrócić, kiedy dziewczyna odrzekła:

-Miałeś rację. Jesteś egoistą.

Bez słowa, szli dalej.

Granger zauważyła, że ciągle schodzą po schodach. Nie raz się potknęła, ale jakoś udało jej się nie wywalić. Poczuła dreszcz przechodzący przez jej ciało – szli ciemnym tunelem, a ona była tylko w marnym sweterku. Zastanowiła się ile musi być stopni na zewnątrz i kiedy w końcu się stąd wydostanie. Przez myśl przeszło jej także, że odkąd Malfoy wyciągnął ją z tamtego miejsca, ani razu mu nie podziękowała. Poczuła jednak, że nie ma za co dziękować – w końcu nie było w tym ani krztyny dobroci. Malfoy robił to dla siebie. Jak zwykle. Jak wszystko.

Nagle gdzieś z przodu usłyszeli cichy, przeciągający się pisk. Malfoy stanął jak wryty, co nie wróżyło zbyt dobrze.

-Co się dzieje? - zapytała cicho, stojąc tuż obok niego.

Wychyliła się poza jego ramię – różdżka oświetlała tylko kilka metrów na przód, więc Granger chciała podejść bliżej do źródła ów dźwięku. Malfoy powstrzymał ją ręką. Nagle usłyszała, że coś zbliża się w ich stronę.

Serce przyśpieszyło tępa, oddech stał się szybszy, a palce wbiły się w jego ramię.

-Co to jest? Malfoy ?

-Nie wiem, bądź cicho.

Gdyby tylko miała różdżkę... Och!

Jakieś ciemne, obślizgłe stworzenie, przypominające odrobinę psa, rzuciło się na nich. Malfoy od razu trafił w stworzenie jakimś zaklęciem, ale to nie dawało za wygraną. On wciąż zasłaniał ją sobą, rzucając różne zaklęcia. W końcu krzyknął :

-Avada Kedavra!

Potwór padł na ziemię. Malfoy stał jeszcze przez chwilę zaskoczony tym co zrobił, potem bez słowa ruszył do przodu.

-Malfoy, ty... to zabiłeś. Jak mogłeś?

-Ratowałem nas!

-Ale to... Zaklęcie Niewybaczalne. Nie muszę ci chyba tłumaczyć...

-Nie, nie musisz.

-Udajesz, że nic cię nie obchodzi, ale musi. W końcu... za to można pójść do Azkabanu.

Szli dalej i dalej w głąb podziemnego korytarza. Malfoy głośno prychnął:

-Nie mogą mi nic zrobić.

Teraz to ona prychnęła.

-Nie jesteś bezkarny.

-Jestem Malfoyem.

-To nic nie znaczy.

-To znaczy bardzo wiele.

Resztę drogi nie odzywali się do siebie ani słowem. Minęła godzina, może więcej. W końcu Hermiona poczuła przed sobą stopień i z uśmiechem zaczęła się wspinać ku górze.

-To jest podziemne przejście, tak? Gdzie dokładnie ono prowadzi?

-Zaraz się przekonasz.

Z każdym stopniem robiło się coraz jaśniej i jaśniej, aż Malfoy natrafił ręką na klapę w suficie. Otworzył ją i razem przedostali się na zewnątrz.

Hermiona mimo że nigdy tu wcześniej nie była, od razu rozpoznała miejsce.

-To Wrzeszcząca Chata! - powiedziała oniemiała.

Teraz znów zmienili tunel i szli tym razem do zamku. Gryfonka w końcu zdecydowała się zadać pytanie, które męczyło ją od początku :

-Skąd znasz te wszystkie tunele? To miejsce w lesie... Oni go nie znali...

-Nie wysilaj się na pytania.

-Może tylko jedno. Odpowiedz mi, a dam ci spokój.

Prychnął.

-Dasz mi spokój? Och, to takie wspaniałomyślne.

-Malfoy.

-Słucham.

Zrozumiała, że dał jej szansę.

-Skąd wiedziałeś, że jestem tam w lesie. Skąd wiedziałeś, że mam kłopoty?

-Miało być jedno pytanie – jego głos był chłodny.

-Wiążą się ze sobą, nie sądzisz?- zapytała ostrożnie.

-Pilnowałem Revisa. Wiedziałem, z... pewnych źródeł, że chce cię zaatakować.

Hermiona przystanęła.

-Wiedziałeś to i … nie powiedziałeś nikomu? Nie powiedziałeś mi?

On nie zatrzymywał się, więc musiała do niego dobiec.

-Nie wiedziałem kiedy to zrobi,ale byłem pewny, że niedługo. Potem zobaczyłem twój znak. Mogłaś walczyć, a jednak wybrałaś to. Dziwne.

Hermiona była wściekła. Tak wściekła.

-Nie pytasz mnie o zegarek – zaczął.

-Co ?

Zupełnie o nim zapomniała. Cały czas trzymała go kurczowo w kieszeni.

-Nie pytasz, dlaczego nie chce ci go odebrać.

-Nie byłbyś w stanie go odebrać.

-Ja mogę wszystko...

Weszli do zamku, Hermiona odwróciła się do niego i warknęła:

-Nie jesteś taki dobry, za jakiego się uważasz, Malfoy.

-Lepiej go ukryj. Bardzo dobrze ukryj. I radzę ci Granger – pod żadnym pozorem go nie używaj.

***

Rozdział zadedykowany Buni.